’s-Gravenzande C5 - Polanen C4

Voor het eerst sinds een aantal weken deden we alle 15 weer mee in de C4. Op het fraaie kunstgras in ’s-Gravenzande speelden we op een beetje druilerige ochtend tegen hun C5. Eerder hadden we met 8-4 verloren van ’s-Gravenzande C6, maar deze C5 had weer met 11-0 van onze C3 op de billen gekregen en waren een klasse lager ingedeeld. We wisten dus niet goed wat we ervan moesten verwachten. Vol goede moed en extern gemotiveerd door coaches Henry en Mart starten we met de verplichte 4 man langs de kant. Soms zou je willen dat een voetbal team uit 15 man mocht bestaan, dan konden we allemaal de hele wedstrijd meedoen. Een strak wisselschema van Mart deed zijn werk en er werd niet gemopperd, maar het leek met 4 man erin en 4 eruit soms meer op een massale uittocht dan op een “wisseltje”. Wederom had Eric de vlag in zijn hand en nieuw aan de kant waren de moeder en opa van Jean-Pierre om aan te moedigen. Ze zagen een moeizame eerste helft van Polanen C4 en we lagen onder druk. Er was een behoorlijk aantal fysiek sterke tegenstanders, die ook nog behoorlijk konden voetballen. Zo kregen ze twee keer een corner hoog voor het doel precies op het hoofd van hun langste aanvaller, die gelukkig naast en over kopte. Youri moest nog een aantal reddingen verrichten en deed dat goed. Nog steeds zijn echter spelhervattingen als ingooi en doeltrap relatief zwakke punten, die door serieus trainen gemakkelijk te verbeteren zijn. Omdat niet iedereen helemaal scherp was, was de eerste helft voor hun, maar haalden we de thee met 0-0 en dat was geen gek resultaat.

In de rust probeerde coach Henry iedereen op scherp te zetten, hetgeen nog niet meevalt met 15 kwetterende en beterwetende pubers van 13 en 14 jaar in één kleedkamer. De tweede helft startte net als de eerste en een diagonaal schot kon door Youri met zijn vingertoppen nog net zoveel van richting veranderd worden dat de bal via de binnenkant van de paal weer het veld in stuiterde, gelukkig niet voor een schietgrage voet van een bonkige ’s-Gravenzandse spits. Even later werd het toch 1-0, na een nette combinatie, die met een hard en goed gemikt schot werd afgerond. Dit doelpunt had toch een stimulerende werking op onze jongens, want we deden er een schepje bovenop en begonnen aan te dringen en meer duels te winnen. Jeroen had een goede vrouwelijke verdedigster tegenover zich, die hij toch een paar keer wist te passeren, Mike vd B acteerde sterk op het middenveld, maar de tegenstander ook, Mike vd E moest nog heel wat keren aan de volle (sprint)bak. Danny onderscheidde zich wel met passes en spelinzicht, maar bij een vrije trap waarbij we hun, relatief zwakke, keeper eens goed hadden kunnen testen, ging het toch niet zoals het moest. Voortaan beter met de coach afstemmen wie die ballen neemt, net als de corners. Er was nog een lepe ingooi van Claudio op Mart, die zijn mannetje voorbij kwam en Rick bediende, maar helaas raakte hij de paal. We hadden allemaal het gevoel dat er een gelijkspel inzat, maar jammer genoeg floot de overigens correct leidende scheidsrechter op tijd af: toch 1-0 verloren dus. Positief punt was dat iedereen er voor bleef gaan; verbeter punten voor de training zijn duidelijk jongens, maar daar moeten jullie aan werken.

Frank