Polanen C4 - HBS C7

Op het inmiddels bekende en geaccepteerde vroege tijdstip speelden we thuis tegen HBS C7 uit Den Haag. Omdat Claudio ziek was, moest Mart in het holst van de nacht het wisselschema aanpassen, want met 14 spelers houd je er toch wat over. Het was een beetje fris, zeg maar lekker weertje voor een echte Westlander, maar langs de lijn was het blijkbaar nog koeler, want vlaggenist Marius, die overigens prima vlagde, moest er zowaar zijn handschoenen voor aantrekken. Over vlaggen gesproken, die van de tegenstanders had zijn vlag wel erg los in zijn handjes en stak deze bij werkelijk iedere aanval omhoog, los van waar de bal, de verdedigers en de aanvallers stonden. Gelukkig werd hem in de rust uitgelegd wat buitenspel was en ging het in de tweede helft wat beter. Het spelbeeld was ongeveer hetzelfde als de laatste paar wedstrijden: we hadden wat moeite om op gang te komen. Een prima corner van Victor J kwam via Mart bij Rick terecht, die nuchter de score opende. Even later volgde een intikker van Jeroen: 2-0. Vervolgens raakte Victor D (met zijn linker!) de paal en Rick nog eens de lat, maar verder golfde het spel aardig op en neer en moest Frank nog eens redding brengen door een hard schot te blokkeren, maar ten koste van een blessure. Jean-Pierre kon er daardoor wat eerder in en bracht wat meer rust in de verdediging. Verder onderscheidde vooral aanvoerder Mike vd E zich door de zaak potdicht te houden, elk gaatje dicht te lopen en de bal opbouwend telkens prima af te geven. Met deze 2-0 gingen we rusten.

Het was zo goed als windstil, dus wat de tweede helft zou brengen moesten we even afwachten. Er was een blessure ontstaan bij de tegenpartij, die daardoor met 10 man verder moesten. Dat pakte gunstig uit voor ons, want ineens kwam er een golf van doelpunten achter elkaar: Jeroen een pass op David: 3-0, een diepte pass op Jeroen die hij goed afmaakte (4-0) en vervolgens een mooie voorzet van Mike, die wederom door Jeroen tot 5-0 werd verwerkt. Hierna David de 6 en 7-0 en toen was de race gelopen en de weerstand gebroken, temeer omdat vanaf dat moment door weer een blessure het aantal HBS-ers tot 9 gereduceerd werd. David gaf mooi op tijd af aan Mart voor de 8-0, vanaf de aftrap pingelde een attente Mike vd B de 9-0 binnen, daarna een mooie pass van Victor D op David voor de 10-0 en uiteindelijk weer Jeroen voor de 11-0. Ergens gaandeweg deze tweede helft raakte hun coach het spoor volledig bijster en begon allerlei onzin en beschuldigingen uit te kramen, gaf het slechtste voorbeeld voor de jeugd wat je kunt bedenken en moest door Andy stevig toegesproken worden om weer tot de realiteit terug te keren. Bij een dergelijk score verloop is het moeilijk om geconcentreerd te blijven en jammer genoeg moest Youri, die verder een rustige en prima partij keepte, een tegengoal accepteren, hoewel het onduidelijk was of het de kopbal wel over de lijn was: 11-1. De scheidsrechter kende deze goal uit erbarmen gemakkelijk toe en niemand, behalve Mart, kon er erg mee zitten. Het was weer een dik verdiende en goede overwinning. Over de man van de match bestond geen twijfel: de man van deze keer de absolute controle, onpasseerbaar, attent, degelijk en efficiënt: aanvoerder Mike vd E.  Iedereen ziet nu al uit naar de wedstrijd tegen ‘s-Gravenzande over enkele weken, die zal moeten bepalen wie de kampioen wordt. Het doelsaldo is in ieder geval in ons voordeel en zowel de spelers als de toeschouwers hebben er zin an!

Frank